D İ L E M M Â

D İ L E M M Â

Mustafa Saka

mim.saka@googlemail.com

Yüz Yıllık Uyku

Osman Bey dünyaya geldiğinde,
babası Ertuğrul Gazi ile annesi Hayme Ana bir toy tertip etmişler.

Ak tolgalı beyler, alperenler,
ak sakallı bilgeler sıra ile hediyelerini vermişler; “Bârekallah!”
demişler.

Kırklar ve Yediler de teşrif
etmişler.

“Allah’tan dileğim “güzellik”,
demiş Birinci Eren.

“Ben ise güzel ahlâk diliyorum;
Allah sûretini güzel yarattığı gibi sîretini de güzel eyleye!” demiş İkici
Eren.

“Ben de dilerim Allah’tan,
fevkalâde âkil olsun!” demiş Üçüncü Eren.

Dördüncü Eren “hikmet ve
cesaret” dilemiş Allah’tan; “Erkeğin güzelliği bunlardır; soyu dahî böyle
olsun!” demiş.

“Adâlet ve zafer” dilemiş
Beşinci Eren de; “Dilerim Allah’tan, kılıcın keskin olsun; hikmet, şecaat
ve adalet ile dünyaya hükmetsin soyun!” demiş.

“Doğumu mübarek ola; dünya ve
ahiret saadetine nâil ola! demiş Altıncı Eren.

Fakir fukara ve gurebâ, çoluk
çocuk ve kundaktaki bebeler, beyler, alperenler, ak sakallı bilgeler ve
bütün misafirler, Kırklar, Yediler ve Melekler cümleten âmin demişler...

“Vazife cümleden âlâ, nefs
cümleden ednâ; haydi iş başına, düşülmesin nefsin pususuna!” demiş Yedinci
Eren.

Herkes işine bakmak üzere
doğrulurken tam, bir ses duyulmuş “durun” diye.

Yaşlı mı yaşlı, çirkin mi
çirkin bir kadın imiş kapıdan seslenen. “Beni davet etmediniz tabiî!”
demiş. “Ama ben geldim yine de, çünkü ifsad etmek isterim bütün hayırlı
işleri; hayırların şer olmasını dilerim; neslinize dahî ortak olmak
isterim. Eûzü-Besmele’siz her yere girerim. Toyunuza giremedim, ama olsun,
böyle kapılarda da beklerim. Mü’min kâlplere şüphe ve endişe üflemektir
görevim. Kapıdan da olsa diyeceğimi der, üzerinize üflerim. Erenlerin
dileğine yetmez elbet nefesim. Lâkin benim de dileğim: Bütün bu dilekler
gerçek olduktan sonra, denizler ve dağlar aştıktan sonra Osmanoğlu, nice
muazzam ordular karşısında inanılmaz kazandıktan sonra; üç kıtaya
götürdükten sonra Allah’ın ismini, nam saldıktan sonra bütün dünyaya; bir
iğ batmasıyla eline, ölüp gitsin dilerim Devlet-i Âliye-i Ebet Müddet!”

“Defol ey kovulmuş lâin!” diye
doğrulmuş Şeyh Edebali; “Ben demedim daha Cenâb-ı Allah’tan dileğimi ve
Osmancık’a vasiyetimi!”

«Ey Oğul! Kişinin gücü günün
birinde tükenir, ama hikmet yaşar. Hikmetin ışığı, kapalı gözlerden bile
içeri sızar. Hayvan ölür, semeri kalır; insan ölür, eseri kalır. Savaşı
sevme! Kan akıtmaktan hoşlanma! Ama kalkıp insin hep kılıcın! Durmaya,
dinlenmeye hakkın yok. Çünkü zaman dar, vakit az! Ey Oğul! Geçmişini
bilmeyen, geleceğini bilemez. Geçmişini iyi bil, ki geleceğe sağlam
basasın. Nereden geldiğini unutma, ki nereye gideceğini unutmayasın. Ey
Oğul! Yükün ağır, işin çetin, gücün bir kıla bağlı. Allah Teâlâ yardımcın
olsun. Beyliğini mübarek kılsın. Hak yoluna yararlı etsin. Işığını
parıldatsın. Uzaklara iletsin. Yükünü taşıyacak güç, akıl ve kâlp versin.
Uykuda bile edebi terk etmeyesin. Uyuyasın, ama ölmesin kâlbin!»

Mosmor olmuş suratı, kapıdaki
Lâin’in. “Parmağına iğ battığında ölmese de, yüz yıl uyusun o vakit; ve
Millet-i İslâm uyusun, tarih dursun bâri bir asır; bu kadarına da
razıyım!” demiş.

Dilemmâ: Hangi gerçek benzemez
ki bir yerden masala?!

Prenses büyümüş; sağlıklı,
güzel ve akıllı bir genç kız olmuş. Kral ile Kraliçe cadının büyüsünü
unutmuşlar bile. Zaten ülkede ne kadar iğ varsa yok etmişler imiş tedbir
olarak. Fakat ayın on dördü hâline geldiği, tamamen serpilip geliştiği
günlerden bir gün, daha önce hiç ilgisini çekmeyen yarı aralık bir kapıya
takılmış gözü prensesin. Kapıyı açmış, kıvrımlı bir yolu takip etmiş.
Nihâyeti yolun, üzerinde altın bir anahtar bulunan bir başka kapıya
varmış. Açmış. İçerdeki küçük ve dağınık bir odada çarklı bir şeyler
çalıştıran yaşlı mı yaşlı, çirkin mi çirkin bir kadın varmış. “Ne
yapıyorsunuz öyle?” diye sormuş. Yaşlı ve çirkin kadın gülümsemiş,
yanındaki domuz yavrusunun sırtını sıvazlamış, “İplikçiyim, eğiriyorum,
şapka/eşarp dikiyorum!; Orada öyle bakıp durma, gel sen de dene, hadi!”
demiş. İği uzatmış ve sivri ucunu batırıvermiş prensesin parmağına. Yağmur
taneleri havada donmuş sanki; eller semâya açık, ama icâbetsiz duâlar; bir
uyuşukluk, bir uyku...

Çok zaman sonra, “Çile”li bir
genç farketmiş milletin uyumakta/uyutulmakta olduğunu; dikenli çalılarla
kaplandığını yolların; ülkesinin “başsız başsız adamlar”la, “sahte
kahramanlar”la... "Sakın zaman büsbütün tükenmiş, mekân dürülmüş olmasın!"
diye hayret etmiş. “Tırnağı en yırtıcı hayvanın pençesinden daha keskin
eliyle, başını ensesinden ayırıp o genç adam”, uzanmış yatağına.
Yerleştirmiş başını, iki diz kapağına. Soruvermiş: “Ben neyim ve bu hâl
neyin nesi? Yetiş, yetiş hey sonsuz varlık muhasebesi!” Ölülere görünmeyen
bir Pîr tutmuş elinden; Manzûr-u Nazar-ı Pîrân-ı Kirâm... 500 yıl yaşamış,
50 yılda. Varlık muhâsebesi, beş asırlık tarih ve hâl muhâsebesi, bu
milleti ve durdurulmuş olan tarihi yüz yıllık ölüm uykusundan uyandıracak
bir Mîr dilemiş Allah’tan.

Beş yüz yıldır beklenen
mütefekkir: Salih Mirzabeyoğlu!..

Uyuyan Güzel: Masal, mesel,
misâl...

16 Aralık 2007

Baran Dergisi,
Sayı: 50

_________________

2ce1ol'un En İyi Üyesi Misafir
Halka Hizmet Hakka Hizmettir

Allah´in indirdigi ile Hükmetmeyenler Kafirlerdir. (Maide Süresi)