Duydun mu Yunus?
Allah´in indirdigi ile Hükmetmeyenler Kafirlerdir. (Maide Süresi)
Ona uyuyor mu?

Dinsizlikle gerek gizli gerek açık seçik mücadele edenler bizim yolumuzdadır.
Bu hedeflere ulaşmak için gizlide olsa emek harçayanlarında yolu açık olsun.


Laiklik ve kemalizm son demlerinde.
Müslümanlara zorla laiklik dayatılamaz.

Hepsini açıklardım.
Şu an vaktim yok en göze çarpanları anlatayım.
O çiftci meselesine gelincede.
O çiftci haddini bilmedi.
O kayıtların öncesini izle bakıyım bir Başbakan ile öyle konuşulur mu?
Öyle konuşursan öyle cevabı alır oturursun.
Orda tüm çifcilere değil.
O adama ananıda al git dedi.
Çiftciler anasına alsın gitsin demedi.

İşinize göre algılamayın şunları.

Şeyh Yasin Abdullah'ı (Yasin El Kadı'yı)
Tanımadan atlamayın.

Başkasının kafasıyla değil kendi kafanla yol al.
O kafa ziyan olsun diye konmamıştır oraya.

Bu sözlerimi ay ışığı say gece karanlığında yolunu aydınlattım.
Umarım takım tutar gibi parti tutmaktan vazgeçer.
Doğruyu bulursun.İnan doğruya ulaşmanı yürekten istiyorum.

ATATÜRK-din ilişkisi ülkemizde sürekli
tartışılagelmiş konulardan biridir. Belirtmek gerekir ki, Atatürk din
bahsinde en fazla gadre ve haksızlığa uğramış bir şahsiyettir.

Bazı çevreler, din ile Atatürk arasında ters bağlantı kurarak Atatürk'ü
dine karşı bir silah gibi gösterme gayreti içine girerken, kendilerini
İslam'ın müdafii ve sözcüsü yerine koyan diğer bazı çevreler de haksız
bir şekilde onu din düşmanlığıyla itham etmişlerdir.

Atatürk, hakkında binlerce kitap, makale, yorum yazılmış büyük bir devlet adamıdır. Atatürk'ün
din anlayışını onun hakkında yapılan yorumlardan ziyade, bizzat
kendisinin bu konudaki söylev ve demeçlerine bakarak değerlendirmek
lazımdır. Atatürk'ün din konusundaki görüş ve düşünceleri
dikkatli bir şekilde incelendiğinde, onun din aleyhine ve dinsizlik
anlamına gelebilecek herhangi bir sözüne rastlamak mümkün değildir.
Aksine dinimizden, Hz. Peygamber'den övgü ve saygı ile bahseden,
Müslümanlığından dolayı duyduğu onuru dile getiren pek çok sözleri
vardır.

* * *

Atatürk, 29 Ekim 1923'te kendisiyle görüşen Fransız muhabiri Maurice Pernot'ya verdiği demeçte, yazarın sorusu üzerine şöyle demiştir:

"Türk
milleti daha dindar olmalıdır, yani bütün sadeliği ile dindar
olmalıdır, demek istiyorum. Dinimize bizzat hakikate nasıl inanıyorsam,
buna da öyle inanıyorum. Şuura muhalif, terakkiye mani hiçbir şey
ihtiva etmiyor. Halbuki, Türkiye'ye istiklalini veren bir Asya
milletinin içinde daha karışık, sun'i, itikadat-ı batıldan ibaret bir
din daha vardır. Fakat bu cahiller, bu acizler sırası gelince, tenevvür
(aydınlanma) edeceklerdir. Onlar ziyaya (ışığa) takarrüp (yaklaşma)
edemezlerse kendilerini mahv ve mahkûm etmişler demektir. Onları
kurtaracağız."Görülüyor ki Atatürk saf, temiz ve sade bir
din anlayışı istemektedir. İslam dinine sonradan girmiş her türlü
safsata, hurafe ve boş inançlara karşı akılcı bir din anlayışını
benimsemiştir. Bunun ilk adımını da Kur'an-ı Kerim'in milletin bütün
fertleri tarafından okunup anlaşılabilmesini sağlamakla atmıştır.
Cumhuriyetin kuruluşundan iki yıl bile geçmeden 21 Şubat 1925 tarihinde
Meclis'teki bütçe müzakereleri sırasında Kur'an-ı Kerim'in meal ve
tefsirinin, Hadis-i Şerif tercümelerinin devlet imkánlarıyla
yaptırılması için talimat vermiştir.
????: Web Hattı - Türkiyenin En Güncel Forumu /turkiye-ve-ulu-onder-ataturk/128427-ataturkun-din-anlayisi.html

Bunun üzerine mealin Mehmet Akif Ersoy, tefsirin Elmalılı Hamdi Yazır, hadis tercümelerinin de Kamil Miras tarafından yapılması kararlaştırılmıştır. Ancak, Mehmet Akif bilahare bu görevi bırakarak aldığı avansı iade etmiş, hem meal hem de tefsir yazma işi Hamdi Yazır tarafından yapılmıştır. Elmalılı Hamdi Yazır'ın hazırladığı 9 ciltlik tefsir 1935 yılında, Kamil Miras tarafından hazırlanan "Sahih-i Buhari Muktasarı Tecrid-i Sarih Tercemesi" isimli 12 ciltlik hadis tercümesi de 1928 yılında yayımlanmıştır.

Atatürk, Kur'an'ın Türkçe'ye çevrilmesinin şu gerekçeyle yapıldığını anlatıyor:

"Türk,
Kur'an'ın arkasından koşuyor, fakat onun ne dediğini anlamıyor. İçinde
neler var bilmiyor ve bilmeden tapınıyor. Benim maksadım, arkasından
koştuğu kitapta neler olduğunu Türk anlasın." Ayrıca bu gerekçeyle
hutbelerin de Türkçeleşmesini sağlamıştır. Ona göre hutbe demek, nasa
hitap etmek, yani söz söylemek demektir.

"Minberler
halkın beyinleri, vicdanları için bir iyilik, doğruluk ve bir
aydınlanma kaynağı olmuştur. Böyle olabilmek için minberlerden
yankılanacak olan sözlerin bilinmesi, anlaşılması, sanat ve ilim
gerçeklerine uygun olması gerekmektedir. Değerli hatiplerin siyasi ve
toplumsal olayları ve medeni durumları ve gelişmeleri her gün
izlemeleri zorunludur. Bunlar bilinmediği takdirde halka yanlış
bilgiler verilmiş olur. Bundan dolayı, hutbeler tamamen Türkçe ve çağın
gereklerine uygun olmalıdır. Ve olacaktır" sözleri, onun bu düşüncesini yansıtmaktadır.

* * *

Atatürk,
aynı ismi taşıdığı Hz. Peygamber'e son derece bağlı ve saygılı bir
insandı. Bu saygı ve bağlılığı ifade etmesi açısından şu olayı
nakletmemiz yerinde olacaktır: Batılı bir oryantalistin, Hz. Peygamber
hakkında yazdığı bir kitap kendisine sunulur. Kitapta Yüce
Peygamberimizden "Cezbeye tutulmuş sönük bir derviş" diye söz edilmektedir.

Bunu okuyunca Atatürk öfkelenerek şöyle der: "Bu
gibi cahil adamlar O'nun yüksek şahsiyetini ve başardığı büyük işleri
kavrayamazlar. O, Allah'ın birinci ve en büyük kuludur. O'nun izinde
bugün milyonlarca insan yürüyor. Benim, senin adın silinir, fakat
sonsuza kadar O anılacaktır, yaşayacaktır."
***
ATATÜRK'ü
"din" silahıyla gözden düşürme mekanizmasının bazı çevrelerde "gaflet",
bazı çevrelerde "gayret" boyutunda işlediğini görüyoruz. "Gaflet"
boyutunda olanlar, dini çağdaşlığın önünde bir engel gibi görüp bu
çıkışlarını Atatürkçülük adına yapmışlardır. Din karşıtlığını adeta bir
moda haline getirmişlerdir.

Bunun, zaman zaman Atatürk'e yaranma gayretkeşliği ile daha sevimsiz noktalara taşındığı da görülmüştür. 1938 yılında, Faruk Nafiz Çamlıbel, Atatürk'ü yüreğine bir put gibi oturttuğunu şu dizelerde söylüyor:
????: Web Hattı - Türkiyenin En Güncel Forumu http://www.webhatti.com/showthread.php?t=128427

"Yürüyor kalbimizin durduğu bir yolda değil/Kanlı bir gözyaşı nehrinde muazzam tabutun

Ey ilahın yüce davetlisi, göklerden eğil/Göreceksin duruyor kalbimizin üstünde putun!"

Atatürk'ün, sigara izmaritlerini onun huzurunda kültablasından alarak sedef işlemeli bir kutuya koymak isteyen birisini "Ne yapıyorsun çocuk? Beni putlaştırmak mı istiyorsun?" diye azarladığını, O'nun sofrasına oturmuş şahsiyetlerin hatıralarından öğreniyoruz. Bu sözler, Atatürk karşıtları tarafından yıllarca istismar edilmiş, sanki bu mevlidi Atatürk yazdırmış gibi bir kanaat oluşturulmaya çalışılmıştır.

Gerçek şu ki; Atatürk bu aymazlıkların hiçbirine iltifat etmemiş, onların hepsine istihzai bakışlarla gülüp geçmiştir.

Din silahını Atatürk'e doğrultanlar ise bütün gayretlerini, bütün nefeslerini Atatürk'ün
din düşmanı olduğu iftirasına dayandırmışlardır. O'nun Kur'an'ı
anlaşılır kılmak için meal ve tefsir yazdırmasını, İslam'ın
Peygamberi'nin bize yansıttığı ışığın kalplerimizi aydınlatması için
hadisler tercüme ettirmesini, İslam dini ve onun Peygamberi hakkında
söylediği güzel sözleri daima gözden kaçırmak istemişlerdir. "Ey Millet! Allah birdir, şanı büyüktür" sözleriyle başlayan Balıkesir Paşa Camii'nde verdiği tarihi hutbe, mermerlere kazınması gereken bir "kitabe" niteliğindedir.

Atatürk, din, düşünce ve fikir özgürlüğüne büyük önem vermiş, laikliği de bu temele oturtmuştur. Atatürk'ün
1937 yılında Anayasa'ya dahil ettiği laiklik anlayışını, bazı Marksist
ve materyalistlerin savunduğu laiklik anlayışıyla mukayese etmek doğru
değildir. Nitekim, Atatürk, "Ben Luther olmayacağım" diyerek bu çeşit fikirleri reddetmiştir.

* * *

Atatürk'ün laiklikle ilgili görüşünü, Nutuk'tan aldığımız kendi sözleriyle belirleyelim:

"Laiklik,
yalnız din ve dünya işlerinin birbirinden ayrılması demek değildir.
Bütün yurttaşların, vicdan, ibadet ve din hürriyetlerini tekeffül
etmektir." Yani, din hürriyetine kefil olmaktır.

Atatürk'ün de işaret ettiği gibi "İslam dini hürriyet-i efkára mani değildir". (Fikir ve düşünce hürriyetine engel değildir.) Dinde zorlama yoktur. Zaten, Kur'an-ı Kerim'in Bakara Suresi 256. Ayeti'ndeki "la ikrahe fiddin" (dinde zorlama yoktur) hükmü de bunu emretmiyor mu?

O halde laiklik, dinsizlik demek değildir. Nitekim Atatürk, "Laik hükümet tabirinden dinsizlik manasını çıkarmaya yeltenen fesatçılara fırsat vermemek lazımdır" demiştir.

Mehmet Nuri YILMAZ