Sabah vardım mezarlığa,
Baktım herkes ölmüş yatar,
Her biri çaresiz kalmış,
Ömrünü yitirmiş yatar.

Kimi gençtir, kimi koca,
Kimi âmir, kimi hoca,
Gündüzleri olmuş gece,
Karanlığa girmiş yatar.

Vardım onların katına,
Baktım ecel heybetine,
Ne yiğitler muradına,
Eremeden gelmiş yatar.

Çoğunun bağrın ezeler,
Kurtlar üstünde gezeler,
Daha gencecik tazeler,
Bir gül gibi solmuş yatar.

Yarı kalmıştır işleri,
Dökülmüş inci dişleri,
Dağılmış sırma saçları,
Hep yerlere düşmüş yatar.

Çürüyüp durur tenleri,
Hakka ulaşmış canları,
Görmez misin sen bunları?
Nöbetleri gelmiş yatar.

Bilmezler kendi halini,
Çalap söyletir dilini,
Komşunun taze gelini,
Gelinlikle gelmiş yatar.

Gitmiş gözünün karası,
Yenmiş orası burası,
Şu saklı kefen parası,
Kemiğe sarılmış yatar.

Hakka giderdi yolları,
Kalem tutardı elleri,
Nutuk çekerdi dilleri,
Nice vezir bilmiş yatar.

Mala mülke benim diyen,
Haram yiyen, ipek giyen,
Villa saray beğenmeyen,
Kara yere girmiş yatar.

Yunus gerçek âşık ise,
Gönül vermez mala mülke,
Gönül veren bu faniye,
Kara toprak olmuş yatar.