Şimdi şapka çıkarmanın zamanı... Önce kazanana, sonra her iki takıma, oynayanlara.
Fortis Türkiye Kupası’nın tarihine, geleneklerine, ezeli rekabete yakışan bol gollü bir final oldu.
Ligdeki gel- git heyecanlara inat, Kupa’nın da farklı bir tadı vardı. İzmirliler, Egeliler doya doya alkışladılar.
Alkışların çoğunu elbette hemşehrileri “Büyük Mustafa”ya ayırdılar, Denizli’ye.
Hiç itiraza, talihsizliğe, tek kişilik hataya ya da şansa bağlanıp yorumlanmayacak kadar net bir derbi galibiyeti oldu bu.
Sezonun
ilk derbi galibiyeti hem de. Süper Lig’de yenemediği, iki kez mahcup ve
yenik düştüğü Fenerbahçe’yi Fortis’de inanılmaz bir ihtirasla yendiler.
Yine
Fenerbahçe’nin ayağa paslarla, inanılmaz rahatlık ve özgüven duygusuyla
Beşiktaşlıları kızdırıp sinirlendirdiği bir derbi olarak başladı final.
Beşiktaş oyuna giremiyor, çaldığı topları da iki pas yapamadan
kaptırıyordu. Bu tuhaf dağınıklık ortamında birinin ayağa kalkıp öne
çıkması, durumu radikal bir müdahaleyle değiştirmesi gerekiyordu.
Yusuf’tu
o adam... Volkan’ı hiç de beklemediği bir anda uyutarak, sinsice
avladı. Ama çok geçmeden Güiza golü geldi. İbrahim Toraman’ın, Sivok’un
hesapsız ve tedbirsiz şaşkınlığını affetmedi.
Yine aynı hatalar, yine savunmada bırakılan boş alanlar, kademe yanlışları...
İkinci
yarı başlarken, Toraman, yerini İbrahim Üzülmez’e devretmişti. Ekrem
savunmanın sağına yerleşti, oyuna bir ölçüde denge geldi. Roberto
Carlos ve Uğur’un hamlelerine, Gökhan Gönül’ün çıkışlarına yolu kapattı
Beşiktaş.
Takım olarak direnir, mücadele eder ve skordaki dengeyi
bozmaya çalışırken, sezon başından beri ilk kez, bireysel yıldızlarıyla
da sivrilmeye, parlamaya başladı Beşiktaşlılar... Bobo, Tello, maçın
başından beri kendini paralayan Holosko, çok farklı ağırlıklar koydular
oyuna... Bobo’nun gollerini Holosko’nunki izledi.
Ama Yusuf... İlle de Yusuf... Bobo’ya attırdığı golde Gökhan Gönül’den çaldığı top ve yaptığı asist, derslikti.
Hayır,
Fenerbahçe ne Alex’le, ne Semih’le, ne de Güiza ve Emre ile karşılık
verebilirdi bu oyuna. Beşiktaş yayından çıkmış ok gibi oynadı ve
bitirdi.
Derbi hasretini, yani!
Kupa’yı almak, onlar için kimi
zaman bir teselli ikramiyesi, kimi zaman da Lig’in bonusu oldu. Dün
büyük hedefe koşarken, kazandıkları bir etap gibi oldu final.
Fenerbahçe’ye gelince...
Taraftar
Necip Fazıl’ın şiirini asmıştı tribüne: “ Ne hasta bekler sabahı...”
diye başlayan... Kupa hasretini anlatıyorlardı. Haklıydılar.
O şiirin ikinci dörtlüğünde bitiş dizesi şöyledir : “Gelme artık, neye yarar!”
Evet, hasret sürer... Bu yılın macerası da İzmir’de biter!